A A A
  • stłoczenie zębów górnych
    stłoczenie zębów górnych
  • stłoczenie zębów dolnych
    stłoczenie zębów dolnych
  • zbyt duże przestrzenie międzyzębowe
    zbyt duże przestrzenie międzyzębowe
  • zamki metalowe bez ligatur
    zamki metalowe bez ligatur
  • zamki metalowe bez ligatur
    zamki metalowe bez ligatur
  • zamki metalowe z ligaturami
    zamki metalowe z ligaturami
  • zamki ceramiczne
    zamki ceramiczne
  • zamki ceramiczne
    zamki ceramiczne
  • Zamki szafirowe (kryształowe)
    Zamki szafirowe (kryształowe)
  • 1- zamek, 2- ligatura, 3 - łuk
    1- zamek, 2- ligatura, 3 - łuk
  • Ruchome aparaty ortodentyczne
    Ruchome aparaty ortodentyczne
  • Profilaktyka ortodontyczna
    Profilaktyka ortodontyczna

Ortodoncja

 

Ortodoncja jest działem stomatologii zajmującym się monitorowaniem, prowadzeniem, korektą wzrostu, dojrzewania zębów i struktur twarzy. Najczęściej ortodoncja zajmuje się przemieszczaniem zębów za pomocą aparatów korekcyjnych, prowadzący do poprawy zgryzu, zwarcia, naturalnego dopasowania się zaciśniętych zębów łuku górnego i dolnego i wzajemnych stosunków zębów szczęki i żuchwy.

 

Ortodonta leczy wady zgryzu i nieprawidłowości w budowie zębów, spowodowane przez czynniki genetyczne lub środowiskowe. Przyczyną zaburzeń zgryzu mogą być:

-         stłoczenie zębów lub zbyt duże przestrzenie międzyzębowe;

-         dysproporcja między elementami kostnymi twarzoczaszki;

-         nieprawidłowa morfologia tkanek miękkich;

-         zróżnicowanie rozmiarów i ilości zębów;

 

 

 

 

Rodzaje zamków w aparatach stałych dostępne w naszym gabinecie

Zamki metalowe:

  • wysoka trwałość materiału
  • biokompatybilność, odporność na korozję
  • niewielkie rozmiary
  • wysoka estetyka i komfort
  • podstawa zamka wykonana z mikrosiateczki gwarantuje doskonałe przyleganie a jednocześni łatwość zdjęcia zamka po zakończeniu leczenia

 Zamki ceramiczne:

  • kolor zbliżony do naturalnego koloru zębów
  • doskonała estetyka
  • bardzo duża wytrzymałość i efektywność leczenia
  • siły tarcia identyczne jak w zamkach metalowych
  • łatwy i bezpieczny sposób odklejania zamka

 Zamki szafirowe (kryształowe)

  • wykonane z monokrystalicznego szafiru
  • całkowita przezroczystość daje naturalny wygląd
  • gładka powierzchnia i zaokrąglone kontury skrzydełek zamka daje maksymalny komfort dla pacjenta
  • bardzo dobre parametry techniczne z minimalnym tarciem

 

 

 

 

Stałe aparaty ortodontyczne

Tego typu aparaty są trwale przymocowane do zębów. Wywierają nacisk na zęby przez druciane łuki lub osie mocowane do zamków znajdujących się na elementach przytwierdzonych do zębów.

 

Zasięgu ruchu zęba może być znacznie większy dzięki zastosowaniu aparatu stałego. Rotacja zębów i ich wyrównanie są znacznie łatwiejsze niż przy zastosowaniu aparatu ruchomego, jednak i tutaj przemieszczanie zębów musi się odbywać do pozycji zgodnej z uzyskaną równowagą mięśniową oraz zapewniającej dobre utrzymanie w kości wyrostka zębodołowego.

 

Pierścienie, stanowiące część aparatu stałego, są produkowane w różnych rozmiarach, aby można było zastosować je u każdego pacjenta. Obejmują one ząb dookoła i są mocowane za pomocą cementu. Najczęściej stosowane są do zębów trzonowych.

 

Zamki, które mocowane są do zębów za pomocą materiałów kompozytowych, zakładane są głównie na zęby przednie i przedtrzonowe. Te elementy mocujące pozwalają na regulację sił działających na zęby.

 

Przed zamocowaniem pierścieni zęby muszą zostać rozseparowane, aby uzyskać przestrzeń potrzebną do ich założenia. Separatory muszą zostać założone na odpowiednio długi czas, aby wytworzyła się przestrzeń dla pierścieni (zazwyczaj 5-7 dni).

 

Łuki mogą być wykonane z drutu o przekroju okrągłym lub prostokątnym i można je formować odpowiednio do kształtu łuków zębowych. Łuki są utrzymywane w zamkach za pomocą ligatur z miękkiego tworzywa.

 

Jeśli jest taka potrzeba, można do łuku lub zamków dołączyć pionowe sprężyny, które będą wywierać dodatkową siłę. Można również stosować lateksowe gumki, które przenoszą siły między poszczególnymi grupami zębów w tym samym łuku lub między szczęką a żuchwą.

 

 

 

 

Ruchome aparaty ortodentyczne

Są to aparaty, które pacjent może zdejmować samodzielnie. Noszone są stosownie do wskazań lekarza, przeważnie jest to cała noc i kilka godzin w ciągu dnia. Mogą zawierać elementy dodatkowe takie jak śruba czy sprężyna, które rozkręca się specjalnym kluczem najczęściej dwa razy w tygodniu.  

W ruchomych aparatach ortodontycznych owe sprężyny lub śruby wywierają nacisk na zęby, co powoduje przechylanie się zębów do pożądanego położenia.

 

 

 

Profilaktyka ortodontyczna

Są to czynności mające na celu zapobieganie rozwojowi nieprawidłowego zgryzu, np. zapobieganie przedwczesnej utracie zębów mlecznych z powodu próchnicy. Jeżeli ząb zostanie utracony zbyt wcześnie, sąsiednie zęby przesuną się na jego miejsce, wskutek czego zabraknie miejsca  w łuku dla wyrzynającego się zęba stałego.

 

Profilaktyka ortodontyczna ma również na celu leczenie szkodliwych nawyków, np. zastosowanie odpowiednich technik, które mają na celu oduczenie dziecka od ssania kciuka.

 

LECZENIE ZA POMOCĄ APARATÓW

 

Zastosowanie aparatów stałych lub ruchomych powoduje przesunięcie zębów i kości szczęki lub żuchwy. W trakcie takiego leczenia występują pewne zjawiska związane z użytkowaniem aparatu zarówno stałego jak i ruchomego.

Mianowicie:

- po rozpoczęciu przemieszczania się zęby staną się wrażliwe na kilkanaście godzin po zadziałaniu siły, ale po trzech dniach wrażliwość powinna ustąpić. Można zalecić stosowanie środków przeciwbólowych, aby zminimalizować skutki dolegliwości;

- mogą wystąpić zaburzenia mowy, zwłaszcza podczas używania ruchomych aparatów ortodontycznych;

może również wystąpić podrażnienie warg, policzków i języka w początkowym okresie noszenia aparatu. W celu złagodzenia takich dolegliwości należy stosować wosk lub silikon w miejsca bolące.

 

 

Profilaktyka szczękowootropedyczna

Profilaktyką szczękowoortopedyczną należy objąć dziecko w tych okresach, w których najczęściej pojawiają się czynniki mogące zaburzyć prawidłowy rozwój. Należy jednak zaznaczyć, że w przypadku wad zgryzu o charakterze dziedzicznym lub w schorzeniach gruczołów dokrewnych metody profilaktyczne nie są skuteczne. Dotyczy to również wad wrodzonych twarzy, szczęki i żuchwy. Zapobieganie tym wadom jeszcze w życiu płodowym interesuje ortopedów szczękowych, lecz w zasadzie wchodzi w zakres ogólnomedycznej opieki zdrowotnej kobiet ciężarnych.

Z chorób ogólnych z punktu widzenia ortopedy szczękowego na uwagę zasługuje krzywica. W przypadku stwierdzenia zmian krzywiczych w obrębie kośćca konieczna jest szczególna opieka nad prawidłowym rozwojem narządu żucia i ochrona przed szkodliwym wpływem dysfunkcji i parafunkcji, na skutek których rozwój narządu żucia łatwo ulega spaczeniu.

 

 

Profilaktyka okresu niemowlęcego

Właściwe postępowanie profilaktyczne należy rozpocząć już u niemowląt. W tym okresie rozwój narządu żucia jest szczególnie uzależniony od układu mięśniowego. Przez zadziałanie czynników zaburzających równowagę mięśniową może dojść do przewagi jednej grupy mięśni nad drugą, co przyczynia się do powstania wady zgryzu. W okresie niemowlęcym działanie profilaktyczne polega na właściwym układaniu głowy i całego tułowia dziecka w czasie snu i karmienia oraz na prawidłowym karmieniu.

 

Profilaktyka okresy poniemowlęcego (żłobkowego)

Zapobieganie w tym okresie dotyczy przede wszystkim sposobu odżywiania dzieci. Dla właściwego rozwoju narządu żucia ważna jest nie tylko ilość i jakość pokarmu, lecz także konsystencja i sposób podawania oraz połykania pokarmów. Długotrwałe karmienie dziecka pokarmami papkowatymi i podawanie mu dużych kęsów wpływa na przetrwanie niemowlęcego sposobu połykania, który może przyczynić się do powstawania wady zgryzu.

 

Zaburzenia w obrębie narządu żucia mogą rozwijać się na skutek istniejących nawyków ustnych, tj.: ssanie palca, wargi, policzków, oddychanie przez usta. Odruch ssania, który w początkowym okresie życia jest czynnością fizjologiczną, powinien wygasnąć około 18 miesiąca życia. Przedłużanie się czasu jego trwania może doprowadzić do nawykowego ssania, w wyniku którego dojdzie do zniekształceń kości szczęki i żuchwy i do zaburzeń zgryzu.

 

Duże znaczenie w prawidłowym rozwoju narządu żucia ma również oddychanie przez nos. W związku z tym należy zwracać baczną uwagę na sposób oddychania dziecka w czasie snu i czuwania. Wszystkie schorzenia jamy nosowo-gardłowej powinny być starannie leczone, aby nie powodowały nawykowego oddychania przez usta. W praktyce u większości pacjentów z nieprawidłowym torem oddychania zostaje zachwiania równowaga pomiędzy napięciem tkanek miękkich zewnątrz- i wewnątrzustnych, w wyniku czego dochodzi do powstania nieprawidłowości zgryzowych.

 

Profilaktyka okresu wczesnego dzieciństwa (wiek przedszkolny)

W okresie tym dzieci wymagają specjalnej opieki szczękowoortopedycznej. Narząd żucia charakteryzuje się w tym wieku dziecka intensywnym rozwojem i jest szczególnie podatny na działanie czynników szkodliwych. Najczęstszymi przyczynami wywołującymi zniekształcenia mogą być: przetrwanie niemowlęcego typu połykania, brak prawidłowo wykształconego odruchu żucia, oddychanie przez usta, nawyki ssania smoczka, palca, wargi.

 

Często nawet prawidłowy rozwój narządu żucia w okresie poniemowlęcym może ulec zaburzeniu w okresie wczesnego dzieciństwa przez następujące przyczyny: nieprawidłowo kształtującą się wymowę, przerosty i schorzenia tkanek adenidalnych, próchnicę zębów mlecznych i inne.

 

Objęcie opieką szczękowoortopedyczną dzieci w tym okresie rozwojowym daje możliwość uzyskania dobrych wyników w stosunkowo krótkim czasie za pomocą profilaktyki i wczesnego leczenia najprostszymi metodami. U dzieci powyżej 4 roku życia, oprócz działania przeciwprzyczynowego w przypadkach istniejących zaburzeń narządu żucia, poleca się ćwiczenia mięśniowe odpowiednie dla danej wady zgryzu. Ćwiczenia te stosuje się często razem z wskazaniami opiłowania zębów mlecznych, które hamują lub utrudniają prawidłowe ruchy żuchwy. Należy podkreślić, że w okresie tym niezbędna jest współpraca lekarza ortopedy szczękowego, pediatry i stomatologa dziecięcego.

 

Profilatyka okresy późnego dzieciństwa (wiek szkolny)

Zaburzenia w obrębie narządu żucia występujące u dzieci w okresie późnego dzieciństwa są w przeważającej większości przypadków nie wyleczonymi odchyleniami czynnościowo-morfologicznymi z okresu wczesnego dzieciństwa. Metody zapobiegania wadom zgryzu w tym okresie są takie same jak we wcześniejszych okresach życia dziecka, a więc u dzieci szkolnych należy zwrócić uwagę na sposób połykania, mowę, nawyki i tor oddychania.